Local Natives verbaast vooral zichzelf

AMSTERDAM – Met hun driestemmige samenzang, heldere gitaarpartijen en Afrikaans aandoende percussie hebben de heren van Local Natives zichzelf in één klap op de muzikale kaart gezet.

Gorilla Manor, het debuutalbum van het Californische vijftal, werd eind 2009 al in Europa uitgebracht en is sinds 16 februari ook in de VS verkrijgbaar.

Taylor Rice en Ryan Hahn – beiden zingen en spelen gitaar – geven tekst en uitleg. "Het verbaast ons nog steeds dat de mensen hier onze muziek überhaupt kennen."

“De omgekeerde wereld.” Zo betitelt de besnorde Rice de situatie waarin hij met Local Natives belandde na enkele succesvolle optredens op het festival South by Southwest in Austin, Texas, in maart 2009.

De band wordt opgepikt door Engelse radiostations en een handvol invloedrijke muziekblogs. Blogs die door de band zélf benaderd zijn. “Serieus,” lacht Rice, “we hebben de blogs die we cool vonden gemaild. Zo van: 'Hey, check mijn band'. Daar begon het mee.”

 Aangemoedigd door de interesse uit Europa, speelt de band in juli enkele shows in Engeland. Platenlabel Infectious Records is onder de indruk en biedt Local Natives een contract aan.

Vlak na thuiskomst tekent het vijftal bij het Engelse Infectious, om een paar maanden later met Frenchkiss Records een deal voor Amerika te sluiten. Rice is nu, driekwart jaar later, nog steeds onder de indruk van alle overzeese aandacht.

“Het is een behoorlijk vreemde gewaarwording om op die manier door een buitenlands publiek omarmd te worden. Je verwacht gewoon niet dat het zo loopt, maar ik ben heel blij dat we in Europa kunnen spelen. Het is een fijne, exotische onderbreking van het toeren in de VS.”

Eensgezind

Local Natives is een hele eensgezinde band, benadrukt zowel Rice als Hahn. Bij belangrijke beslissingen wordt iedereen gehoord, zowel op zakelijk als op artistiek vlak. De band heeft lang moeten zoeken naar het juiste geluid.

Rice: “Tijdens het schrijfproces werken we heel nauw samen. Als je maar één of twee liedjesschrijvers hebt, dan is het een redelijk homogeen geheel, terwijl de ideeën bij ons overal vandaan komen. Het heeft even geduurd om al die ideeën samen te voegen.”

Langzaam

Naar Hahns idee fungeert de democratische werkwijze tegelijkertijd als kwaliteitscontrole. “We schrijven heel langzaam. Als twee jongens een idee hebben moeten ze eerst de rest zien te overtuigen. Soms is dat frustrerend, maar als je er een idee doorgedrukt krijgt is het geweldig.”

Dit proces heeft tot gevolg dat geen nummer klinkt zoals het oorspronkelijk bedoeld was, vult Rice aan. “Als ik een song aandraag, keert de band 'm eerst tien keer binnenstebuiten. Daardoor zijn we niet echt een productieve band. We nemen de tijd om dingen uit te pluizen en repeteren en jammen veel.”

Samenzang

De muziek van de Amerikanen leunt sterk op de driestemmige samenzang van Hahn, Rice en Kelcey Ayer. Vergelijkingen met Fleet Foxes zijn niet van de lucht. Hahn en Rice spelen en zingen al jaren samen en doen er alles aan om harmonieën te creëren die ook live gereproduceerd kunnen worden.

Hahn: “We hebben elkaars stemmen goed leren kennen door samen songs te schrijven rond een akoestische gitaar. Dát is wat ons uniek maakt: het zijn drie verschillende stemmen die in staat zijn om samen te komen en één coherent geluid te vormen.”