Recensie: Carmen van het Noorden - Jelle Nesna

Urban versie van Carmen reduceert de bekende opera tot een videoclip vol bordkartonnen personages.

Toen twee jaar terug de Canon van de Nederlandse film werd vastgesteld prijkte tussen de zestien uitverkoren films Een Carmen van het Noorden (1919) van Maurits Binger en Hans Nesna.

Net als de opera van Bizet was deze polder-Carmen gebaseerd op het boek van Prosper Mérimée (1845). Jelle Nesna, de kleinzoon van Hans Nesna, stofte het klassieke verhaal af door er een hiphop-versie van te maken.

Visbedrijf

Een op zich aardig gegeven, dat door de familieband nog een extra lading krijgt. En om het nog Nederlandser te maken werd Carmen (Sanquita Akkrum) een medewerkster van een visverwerkend bedrijf in plaats van een tabaksfabriek.

Maar het verhaal begint bij Joz (Tygo Gernandt), een jonge rechercheur die door zijn vrouwelijke superieur een moordzaak krijgt toegewezen.

Dellerige Carmen

De zaak gaat om een jong hoertje dat is vermoord, en de foto’s roepen bij Joz tot vervelens toe flashbacks op van zijn moeder, ook al een vermoorde prostituee. Joz gaat weinig slagvaardig te werk, tot ergernis van zijn gepasseerde collega (Thom Hoffman).

Zo laat broekie Joz zich bij een verhoor inpakken door de charmes van de dellerige Carmen. Geen beste beurt, temeer daar hij op het punt staat om te trouwen met zijn Marokkaanse vriendin Maryam.

Flinterdun

Joz wordt zo verblind door Carmen dat hij niet in de gaten heeft dat hij voortdurend gevolgd wordt door een onguur type met een petje. Dat blijkt echter de rapper Duvel te zijn die op de soundtrack de gebeurtenissen van commentaar voorziet.

Niet dat dit nodig is, want het verhaal is flinterdun: Carmen heeft niet alleen de stijl maar ook de diepgang van een videoclip. Jammer echter dat deze clip anderhalf uur duurt, wat de attentiespanne van de doelgroep ver overtreft.

Bordkarton

Alle personages zijn van bordkarton: Carmen is geen zwoele schone maar een sletterig type; Joz is geen tragisch figuur maar een sul die bij je nog niet eens de emballage van de buurtsuper zou toevertrouwen.

Het politiewerk bevat zoveel gaten en onwaarschijnlijkheden dat je er in een kinderfilm nog niet mee weg zou komen. En alle bijfiguren acteren alsof ze in een hiphopclip spelen.

Fokking slecht

Er is niets tegen hedendaagse versies van klassiekers: Baz Luhrman maakte een prima moderne variant op Romeo en Julia. Maar deze Carmen probeert wanhopig streetwise te lijken doch komt niet verder dan dialogen vol ‘fokking dit’ en ‘fokking dat’.

Zelfs het acteertalent van Hoffman en Gernandt kan de film niet redden. Vergeleken met deze mislukte clip-Carmen was Bolletjes Blues een meesterwerk.

In 13 zalen