Recensie: Happy End - Frans Weisz

Happy End is het laatste deel van een drieluik over een Joodse familie, waarin eigenlijk niks nieuws meer wordt verteld.

Het duurde twintig jaar voor Frans Weisz eindelijk zijn trilogie over het leven van een door de oorlog getekende groep mensen kon voltooien.

De films, gebaseerd op de toneelscripts van Judith Herzberg, bevatten met onder andere Pierre Bokma, Kitty Courbois en Catherine ten Bruggencate het summum van het Nederlandse acteurgilde.

In 1989 kwam het met een Gouden Kalf bekroonde deel een, Leedvermaak, uit. In 2001 volgde Qui Vive. Al die tijd bleef de cast gelijk. Zelfs de zwaar door een hersenbloeding getekende Rijk de Gooyer doet nog altijd mee, al praat hij niet.

Nieuwe generatie

Leedvermaak speelde zich af in de jaren zeventig. Toen lag de oorlog nog relatief vers in het geheugen. Happy End, twintig jaar later, laat een nieuwe generatie zien die de emotionele relikwieën van eerdere generaties doorgegeven krijgt.

Pater familias Simon (Peter Oosthoek) ligt dan inmiddels op sterven. De kamer in zijn grote herenhuis waar hij ligt vormt het episch centrum van de film.

Om zijn sterfbed heen kibbelt de rest over oud zeer. Simon's jonge zoon Isaac kan het lijden van zijn vader en het egoïsme om hem heen niet meer aanzien en wil hem daaruit verlossen.

Bekijk de trailer

De verhoudingen tussen de personages zijn zo complex dat het eigenlijk een must is om de eerste twee films voorafgaand aan Happy End te bekijken.

Neem Nico (Pierre Bokma). Hij trouwt in Leedvermaak met Lea (Catherine ten Bruggencate), maar was daarvoor getrouwd met Dory. In Happy End is hij terug bij Dory (Marjon Brandsma), die een kind heeft met Simon, de vader van Lea.

Onduidelijk

Ondanks het voorstelrondje aan het begin van de film blijft voor de meeste kijkers onduidelijk hoe de banden precies liggen en hoe ze getekend zijn door het verleden.

En ook de manier waarop de jeugd in Happy End worstelt met het oorlogsverleden van de anderen lijkt soms wat vergezocht.

Zo denkt Isaac de gaskamers te kunnen overleven door twintig minuten zijn adem in te houden. Hij test dit door zijn meisjes zo lang mogelijk te zoenen, hetgeen niet op prijs gesteld wordt door de proefpersonen.

Ook Ada, de rol van Kitty Courbois, lijkt er met de haren bijgesleept. Ada overleed immers in Qui Vive, maar waakt in Happy End als geest over haar man. Zittend naast zijn bed.

Sterrencast

De sterrencast die Frans Weisz wederom tot zijn beschikking had, draagt de film. Met name de labiele Lea weet af en toe de emotie te prikkelen.

Andere sterke rollen zijn er voor de cynische Pien (Ingeborg Loedeman) en, voor wat betreft de jonge generatie, Xandra (Sophie van Winden).

Laatstgenoemde won al een Gouden Kalf voor haar rol in Leef!. In Happy End speelt ze de dochter van de in Qui Vive verongelukte Alexander (Hugo Haenen). Ze gaat op zoek naar de achtergrond van haar moeder die bij hetzelfde auto-ongeluk om het leven kwam.

Interessant vervolg

Voor mensen die Leedvermaak en Qui Vive nog scherp in het geheugen is Happy End een interessant vervolg. Te vrezen valt dat anderen de samenhang in het geheel missen en daardoor een onbevredigd gevoel overhouden.